آشنایی با معماری شرق آسیا

آشنایی با معماری شرق آسیا

شرق و جنوب شرق آسیا از لحاظ جغرافیایی در موقعیتی بسیار ویژه و از لحاظ تاریخی دارای قدمتی بسیار کهن است. این منطقه دارای فرهنگ وتمدنی غنی می باشد که گستره آن در کشورهای مختلف این منطقه گسترده شده است. شرق آسیا شامل کشورهای چین، ژاپن، مغولستان، کره جنوبی و شمالی، تایوان، هنگ کنگ و ماکائو است و جنوب شرق آسیا نیز شامل کشورهای اندونزی، فیلیپین، مالزی، سنگاپور، تایلند، مالزی، ویتنام و برخی از کشورهای دیگر است.

معماری این مناطق بسیار محسور کننده و زیبا است که هر کدام از آن ها دارای ویژگی ها منحصر به فرد خود هستند. معماری شرق آسیا و جنوب شرق آسیا معمولا ترکیبی از معماری های جدید و قدیم است. آشنایی با معماری این مناطق می تواند لذت سفرهای شما را به این مناطق بیشتر کرده و اطلاعات بسیار خوبی از معماری شرقی در اختیار شما قرار دهد. با املاک زمین همراه باشید تا در ادامه با چند مورد از مهم ترین معماری های شرق آسیا و جنوب شرق آسیا آشنا شویم.

املاک زمین به عنوان یک وب سایت خرید و فروش زمین و خانه در سطح اصفهان، با نیاز های شما به خوبی آشنا است و می تواند راهنمای خوبی برای شما در این حوزه باشد. برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید کلمه املاک را به ۳۰۰۰۶۰۱۶ ارسال کنید.

آشنایی با معماری شرق آسیا
آشنایی با معماری شرق آسیا

معماری چینی

یکی از معروف ترین و شناخته شده ترین معماری های شرق آسیا، معماری چینی است. تاریخچه دقیقی از معماری این منطقه در دست نیست اما به نظر می رسد قدمت آن به ۲۵۰۰ سال پیش باز می گردد. چندین سبک معماری شرقی توسط معماران چینی طراحی و ساخته می شده است که با آن ها آشنا می شویم.

تمدن و فرهنگ چینی هزاران سال پیش در امتداد رودخانه یانگ تسه نشات گرفته است. زندگی در کنار حوضچه های رودخانه ای، در محیط های جنگلی پر پوشش و مناطق خطرناک از لحاظ بالاهای طبیعی همچون زلزله های متعدد و مختلف، طغیان رودخانه، سیل و طوفان باعث شد تا مردم به استفاده از چوب برای معماری خانه های خود روی آورند. جنگل های انبوه آن مناطق منبع مناسبی برای الوار بودند که سبک معماری چوبی چینی با ویژگی ها و خصوصیات منحصر به فرد خود از دوران سلسه ژو (۱۰۴۵ تا ۲۲۰ قبل از میلاد مسیح) تا اوایل دوران مدرن که چین معماری غربی را پذیرفت، تغییر چندانی نکرد. این نوع سبک های معماری بیانگر سازگاری مردم چین با محیط زیست بوده و این طراحی ها متناسب با نیازها و فرهنگ مردم این تمدن بوده و به رعایت هنجارها و نظم اجتماعی آن ها نیز کمک می کرده است. معماری چینی دارای خصوصیات و ویژگی های منحصر به فردی است که در ادامه با برخی از آن ها آشنا خواهیم شد.

 

سقف های سنگین و آویزان

از ویژگی های بارز ساختمان های چینی می توان به سقف های سنگین کاشی کاری شده با لبه های کشیده و پیچ و تاب خورده اشاره کرد. دلیل کاربرد این نوع معماری در ساختمان های چین، محافظت از ساختمان در شرایط جوی مختلف بوده است. محافظت از بنای چوبی در برابر رطوبت باران، ایجاد سایه و خنکی در شرایط گرمای تابستان و جذب نور و گرما در زمستان از ویژگی های این نوع معماری است.

بناهای زمینی خشتی

در مناطقی از چین، که شهرها در معرض خطر حمله بوده و احتمال تخریب آن ها وجود داشته است همانند فوجیان، مردم بناهای خشتی می ساختند. در این ساختمان ها، دیوارهای ضخیم از خاک چوب دار به همراه آجر و یا سنگ معمولا به صورت دایره ای ساخته می شد که هیچگونه پنجره ای نیز به بیرون نداشت و برای مراقبت از ساکنان به کار می رفت.

محوطه های حیاط چوبی

در مکان هایی که قبایل با یکدیگر در جنگ نبوده، احساس امنیت کرده و می توانستند به طور دائمی زندگی کنند، استفاده از چوب برای ساخت ساختمان ها و محوطه های ببرونی آن رایج بوده و حیاط این ساختمان ها نیز به صورت چوبی ساخته می شده است. با توجه به احتمال پایین جا به جایی توسط این مردم، مردم ساختمان و محیط حیاط را تغییر می دادند. از این رو این تغییرات به مرور در معماری و طراحی چینی موثر بوده و به مرور ویژگی های جدیدی به آن داده است.

طراحی متقارن

یکی دیگر از ویژگی های بناهای سنتی چینی، تقارن آن ها در طراحی و ساخت بوده است. طراحی این بناها به گونه ای است که ساختمان های اصلی در مرکز و ساختمان های کوچک تر یا دروازه ها در اطراف آن قرار داشتند، بنابراین ساختمان های جنوبی و جانبی جلوی باد را گرفته و همچنین ساختمان های اصلی را از گزند تیرها و حملات دشمنان محفوظ نگه می داشتند. ممکن است برای شما سوال باشد که چرا بناهای این منطقه اکثرا یک طبقه و پهن هستند؟ با توجه به بروز بلاهای طبیعی بسیار همچون زلزله و طوفان های متعدد در این منطقه ساختمان ها سبک و به صورت تک طبقه ساخته می شده است. البته ساخت ساختمان های چند طبقه با استفاده از چوب نیز دشوار تر بوده و هزینه زیادی می خواسته است.

آشنایی با معماری شرق آسیا
آشنایی با معماری شرق آسیا

فنگ شوی

در طراحی و ساخت بناهای سنتی چینی، همچنین فنگ شوی به عنوان یکی از ابزار های مهم کاربرد داشته است. فنگ شوی که از هنر، فرهنگ و فلسفه این منطقه نشات گرفته است، با ایجاد تغییراتی در طراحی و ساخت ساختمان ها، به دنبال افزایش سلامتی، ثروت، خوشحالی و رونق بوده و سازندگان آن ها معتقد بودند، این موضوع انرژی کی QI را در زندگی انسان ها به جریان می انداخته است.

معماری کامبوجی

کامبوج از دیگر مناطق مهم در آسیای شرقی است که معماری و ساختمان سازی سنتی در آن بسیار منحصر به فرد و خیره کننده است. خانه ها و معابد در این مناطق با استفاده از چوب و با طراحی زیبا و جذابی ساخته شده است. پانل های برجسته برجسته، دهانه های کور و قوس و تاب های متعدد و مختلف در این بناها نمایان است. طبق اطلاعات و توضیحات موجود، سازندگان، طراحی و ساخت این بناهای عظیم را از خدایان خود الهام گرفته اند.

از بارز ترین نمونه های این طراحی ها را می توان آنگکور وات دانست. این مجموعه از معابد، در قرن ۱۲ میلادی برای شاه کامبوج ساخته شده است که علاوه بر محلی برای عبادت خدایان، مرکز خلافت و حکومت آن ها نیز بوده است. آنگکور وات بزرگ ترین بنای مذهبی در دنیا بوده و با نگاه کردن به آن می توانید معماری اصیل خمری کامبوج را مشاهده کنید. آنگکور وات ۱۶۲ هکتار مساحت داشته و از بیش از ۷۰ معبد و بنای مختلف تشکیل شده است که از قرن ۱۳ توسط بودایان به عنوان پرستشگاه مورد استفاده قرار می گرفته است.

سازندگان این منطقه از مصالح مختلفی برای ساخت بناهای خود استفاده می کردند که از جمله مهم ترین آن ها می توان به آجر، ماسه سنگ و لاتریت اشاره کرد. هر چند چوب نیز به شکل گسترده ای در این بناها مورد استفاده قرار گرفته است اما با گذشت زمان و فرسودگی زیاد، از بین رفته اند. معماری کامبوجی همچنین در مناطق مختلفی همچون ویتنام نیز به شکل گسترده ای مورد استفاده قرار گرفته است و یادگاری است از شکوه معماری جنوب شرقی که در سفر به این مناطق می تواند آثار به جا مانده از آن ها را تماشا کنید.

آشنایی با معماری شرق آسیا
آشنایی با معماری شرق آسیا

معماری بودایی

معماری بودایی به عنوان یکی از مهم ترین و پر کاربرد ترین معماری ها در آسیای شرقی و جنوب شرقی کاربرد داشته است. آیین بودایی به عنوان یکی از مهم ترین و گسترده ترین آیین های شرقی، از هند تا کشورهای شرق آسیایی گسترده بوده و طرفداران بسیاری داشته است. فرهنگ های این آیین به طور گسترده بر روی ساختمان سازی و معماری آن ها نیز موثر بوده و ویژگی های خاصی به آن ها داده است. همان طور که هم اکنون می توان معابد آیین بودایی را در کشورها و مناطق مختلف آسیا مشاهده کرد.

از این رو این معماری ها و طراحی ها بسیار متنوع بوده و به اشکال مختلف طراحی و ساخته شده اند. معماری بودایی در واقع ۳ نوع است به نام های استوپا، چایتیا و ویهارا. یکی از مهم ترین این موارد استوپا است که در بسیاری از بناهای بودایی می توان آن را مشاهده کرد. استوپا در واقع ابتدایی ترین و کهن ترین بنای مرتبط با آیین بودایی است که با گذشت زمان اشکال مختلف و متنوعی به خود گرفته است.

در ساخت این بناها معمولا پرستش، رسیدن به معنویت کیهانی، رهایی مطلق یا نیروانا و … مهم بوده و در طراحی و ساخت آن ها مورد توجه قرار گرفته است. از مهم ترین بناهای استوپایی می توان به استوپای سانچی در هند اشاره کرد که ارتفاع ۱۵ متری داشته و وودی آن از سمت جنوب به شکل پلکانی است. در بالای گنبد یک فضای مربعی شکل به نام هاریکا وجود دارد.

سانچی در سده اول پیش از میلاد ساخته شده است و آثار به جای مانده از آن را می توان به سفر به این منطقه مشاهده کرد. سبک معماری بودایی در هندوستان ویژگی های منحصر به فردی دارد که آن را از دیگر بناهای بودایی در کشورهای مختلف متمایز کرده است. پیکر تراشی های عظیم، تلفیق های معماری مختلف و جزئیات بالا از مهم ترین ویژگی های معماری بودایی در هندوستان است که جلوه ای زیبا به این بناها داده است. از نمونه های بارز این پیکر تراشی ها می توان به بنای شیوا (خدای نگهدار آسمان ها و زمین) در حال مدیتیشن در بنگلور هند اشاره کرد.